vorige - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 [overzicht] - volgende

29/01/2009 - Schepencollege breekt wereldrecord "nadenken over een evidente zaak"

Sinds vorig jaar zijn Bleregem en zijn zijstraten allemaal voorzien van een nieuw wegdek. Allemaal? Neen, één klein zijstraatje, de Veldekenslos, doet het nog met een verbrokkeld wegdek.

De Veldekenslos is een doodlopend straatje dat toegang geeft tot het natuurgebied de Bleregemse Broeken en is toevallig ook het straatje waar ik mijn jeugd doorbracht en letterlijk nog iedereen ken.

Dat de Veldekenslos nog niet meegenomen was in de herasfalteringswerken van begin 2008 was overigens normaal. Aquafin heeft immers aan de rand van de Bleregemse Broeken grote werken uitgevoerd en het zware werfverkeer is allemaal door de Veldekenslos gegaan. Gevolg: putten in het asfalt en een flinke verzakking hier en daar.

Vandaar dat ik in september 2008 de technische dienst voorstelde de schade te herstellen door de verzakking fundamenteel aan te pakken en vervolgens het oude asfalt af te schrapen en een nieuwe laag over de hele straat te voorzien. Kortom: een goedkope én tevens de meest courante manier van werken in Affligem bij het herstel van oude asfaltwegen.

Mijn vraag werd dan ook gerechtvaardigd genoemd door de technische dienst. Geheel volgens de regels van de kunst kwam iemand een kijkje nemen en stelde de technische dienst vervolgens een nota op aan het schepencollege met daarin de bevestiging van de slechte staat van de Veldekenslos en de vraag de voorgestelde werken te mogen uitvoeren.

Nu is het de gewoonte dat bij dit soort vragen het schepencollege het advies van de technische dienst volgt. Of dat altijd zo is, durf ik niet zeggen, maar ik ben dan ook nog maar 14 jaar gemeenteraadslid ...

In alle geval, deze keer besloten de leden van het schepencollege (en ik noem ze voor alle duidelijkheid even bij naam: Walter De Donder, schepen voor openbare werken Paul Geeraerts, Willy Teirlinck, burgemeester Yvan t' Kint, Wiske Bosteels en Rik Verhavert) het advies van hun administratie niét te volgen.

Ze gaven géén toelating om de werken in te plannen.

Ze deden dat wel op een zeer diplomatische manier, namelijk door te antwoorden dat de zaak "nog nader zou bekeken worden".

Tjevenstreken, zo bleek. Want sinds die beslissing, op 30 september 2008, heeft het college hier geen enkele keer meer over nagedacht, zoals blijkt uit de notulen van hun vergaderingen die uw dienaar wekelijks trouw uitpluist. Ook met de technische dienst werd de zaak niet opnieuw bekeken, zoals mij dat eind januari 2009 nog werd bevestigd.

Kortom, in plaats van "we gaan dat nog eens bekijken" bedoelden de schepenen gewoon "neen, laat de Veldekenslos maar in puin liggen na die werken".

Naar het motief van die weigering heb ik het raden - hun argumentatie is nergens terug te vinden.

Een onterechte vraag was het niet, dat bevestigt de nota van de (neutrale) ambtenaren van de technische dienst. Voor de kostprijs moeten ze 't ook niet laten: afschrapen en herasfalteren is de goedkoopste oplossing en werd de afgelopen al toegepast op véél straten, waaronder een flink aantal straten met minder inwoners en verkeer.

Zou het dan toch een politiek afrekening zijn? Een "neen" wegens toch niet veel stemmen te rapen? Ik hoop het alvast niet en wacht vol ongeduld af tot wanneer het schepencollege de tijd zal vinden, na al die maanden, om deze terechte vraag "nog eens nader te bekijken".
Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Intussen, omdat bananen goed zijn voor de hersenen en omdat ze met hun zogenaamd lang nadenken alle records van de redelijkheid hebben gebroken, schenk ik de banaan van deze maand aan het voltallige schepencollege van 2008. Proficiat !
 

13/10/2008 - Te duur wegens geen prijs gevraagd ...

Tijdens de vorige gemeenteraad werd het voorstel van onze fractie om aan het kerkhof te Essene een proefproject op te zetten met observatiecamera's, neergesabeld door de meerderheid bij monde van de burgemeester.

Hij deed dat met de methodiek van zijn voorganger Leo Guns, die er uit bestond om al van bij ’t begin de hoofdweg van de argumentatie te verlaten om daar via verschillende zijstraten en bokkesprongen nooit meer op terug te keren.

Nu heb ik zelf ook enige ervaring opgedaan in het omgaan met deze methodiek en ik kon met een paar gerichte vragen de burgemeester dwingen om tegen zijn gewoonte in een écht een standpunt in te nemen en te zeggen waarom precies hij nu tegen die camera’s had.

Ietwat van zijn stuk gebracht door het feit een eigen mening te moeten prijsgeven, bazelde de voorganger van Walter De Donder dat het te duur zou zijn om die camera’s te plaatsen, te onderhouden en vooral om de mensen te betalen die de hele dag die beelden zouden moeten bekijken.

Ik liet een diepe zucht en legde voor de zoveelste keer uit dat men zich kennelijk baseerde op een idee van wat ons voorstel was, eerder dan op de tekst na het voorstel effectief ook eens gelezen te hebben.

Ons voorstel spreekt immers over camera’s die de beelden opslaan zonder dat er naar gekeken wordt. De beelden worden automatisch gewist na bv een week en enkel bekeken door de politie in geval van nood zoals bv. wanneer er sporen zijn van misdrijven ter plekke. Nérgens staat iets van een ploeg die deze beelden 24/7 moet bekijken. Nérgens. En toch haalt men dat aan als argument om het voorstel van tafel te vegen.

Met de moed der wanhoop herhaalde de burgemeester dan maar zijn laatste argument: zo’n installatie is veel te duur.

Tja, daar had ik niet van terug. Ik ken de markt der beveiligingsinstallateurs niet voldoende. Deemoedig vroeg ik dan ook over hoeveel geld het dan precies zou gaan.

Het antwoord was ontluisterend: “Euhm … dat weten we niet, we hebben eigenlijk ook geen prijzen opgevraagd, maar toch gaat het te duur zijn.”

En dan, geef ik toe, viel ik stil. Op zo’n moment eindigt elke argumentatie.

Dàt is nu het soort denkwerk dat voorafgaat aan het beoordelen van een voorstel van de oppositie. Ogenschijnlijk draait het schepencollege op volle toeren. Men laat u geloven dat er op het schoon verdiep van het Affligems gemeentehuis geen werklust maar werkdrift heerst. Pure Stachanov. Wat zeg ik ? Stachanov in ’t kwadraat !

Tot je eens een gerichte vraag stelt natuurlijk.

Wanneer je stilletjes binnenkomt op het gemeentehuis hoor je van de bovenste verdiep een geluid. Het mag nu duidelijk zijn dat dat niet het geluid van noeste arbeid is maar van een discreet rinkelende kassa.

Als dank aan de heer burgemeester, voor zijn niet aflatende inspanningen om dat in zijn naam en die van de hele meerderheid publiekelijk duidelijk te maken, schenk ik hem met plezier de banaan van de maand ! Proficiat !
http://en.wikipedia.org/wiki/Alexey_Stakhanov