vorige - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 [overzicht] - volgende

29/08/2007 - Vreemde nationaliteiten in Affligem

Recent gaf de overheid de aantallen vreemde nationaliteiten per gemeente vrij. Uit pure nieuwsgierigheid ben ik eens gaan kijken naar de cijfers voor Affligem, een gemeente waarvan ik altijd dacht dat er hooguit een tiental Marokanen en een verloren gelopen Fransman en een Zweed woonden, maar dat blijkt toch niet helemaal te kloppen. Met die 10 verwachte Marokanen zat ik er niet ver naast : we hebben er 8, Fransen zijn er al wat meer, namelijk 16. En we hebben 2 Zweden. Verder nog wat curiosa : van 3 inwoners hebben we geen enkel bewijs van waar ze zijn; bij hun nationaliteit staat "onbekend", "nog niet bewezen" of zelfs gewoon "politiek vluchteling". Daarnaast hebben we ook een aantal mensen die hu nationaliteit niet kunnen bewijzen. Bij hen staat enkel van waar ze komen, zonder dat dat zeker ook hun nationaliteit is. Zo hebben we 1 dorpsgenoot die uit Irak komt, 2 uit Laos en 1 uit Rwanda.

Dit zijn de meest recente cijfers voor heel Affligem :
Albanië : 2
Angola : 1
Brazilië : 1
Canada : 1
China : 2
Cuba : 1
Denemarken : 3
Duitsland : 5 (dat is ooit anders geweest)
Filipijnen : 4
Frankrijk : 16
Griekenland : 5
Groot-Brittanië : 7
Guinea : 4
Hong Kong : 2
India : 1
Italië : 33
Joegoslavië : 6
Kameroen : 7
Kongo : 22
Letland : 2
Libanon : 5
Liberia : 1
Marokko : 8
Mauritius : 2
Nederland : 40 (de grootste groep buitenlanders in Affligem)
Nigeria : 1
Oezbekistan : 4
Oostenrijk : 5
Peru : 2
Polen : 3
Portugal : 15
Roemenië : 8
Rusland : 2
Rwanda : 6
Slovakije : 1
Spanje : 9
Thailand : 2
Togo : 1
Turkije : 1
Verenigde Staten van Amerika : 2
Zuid Afrika : 1
Zweden : 3
Zwitserland : 2
 

28/08/2007 - Verboden betoging tegen het islam-fundamentalisme

De Brusselse burgemeester Thielemans (PS) verbiedt een betoging die wil voorkomen dat de islam een dominante politieke kracht wordt in Europa. Diverse politici sluiten zich aan bij dit verbod. Een anti-islambetoging, zoals ze nu al ten onrechte wordt omgedoopt, zou een nodeloze provocatie zijn van de moslims en getuigen van een intolerante houding tegenover een wereldreligie. Dit is vluchtgedrag van politieke angsthazen en een capitulatie voor de religieuze fundi's. De kunst van de tolerantie is helemaal geen kunst als het er alleen op neerkomt dingen toe te staan die men toch goed vindt. Tolerantie wordt pas een kunst wanneer je moet verdragen wat je niét zint, en dat je dat 'kwaad' moet bestrijden met middelen die de kwaal niet erger maken.
Een volwassen democratie heeft geen nood aan een religieuze of gedachtepolitie zoals het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding en zeker niet aan instantwetgeving om aan angstgevoelens tegemoet te komen zoals de wet op het negationisme en de doorgeschoten anti-discriminatiewetten. De linkse Amerikaanse taalkundige Noam Chomsky verdedigde de Franse negationist Faurison met de volgende woorden: 'Het recht op vrije meningsuiting is zinledig als het alleen geldt of verdedigd wordt voor meningen die men goedkeurt. Juist wanneer het om bijzonder schokkende meningen gaat, die lijnrecht indruisen tegen de eigen overtuiging, moet dat recht feller dan ooit verdedigd worden.' Wie de holocaust wil minimaliseren moet niet bestraft worden; wie zijn huis niet wil verhuren aan een homopaar moet niet gecriminaliseerd worden, wie in Stalin een volksheld ziet, moet niet worden aangepakt. In België zijn de eerste twee handelingen strafbaar, en wordt de derde 'getolereerd', beslisten de regerende partijen.
De perversie van de tolerantie van het linkse politiekcorrecte denken ligt net in haar eigen selectieve onverdraagzaamheid. Precies door die selectieve intolerantie laat de Nederlandse PvdA-leider Wouter Bos zijn gemolesteerde socialistische partijgenoot Ehsan Jami vallen als een baksteen. Ehsan Jami had als ex-moslim een comité voor ex-moslims opgericht, en werd daar vorig weekend hardhandig voor aangepakt door jonge moslims. Zelfs geen telefoontje kon er af van Bos, neen, want de voorzitter vindt dat het comité van Jami de moslims en hun geloof beledigt.
In ons land zegt Myerem Almaci, de fractieleidster van Groen!, dat de zogenaamde anti-islambetoging alleen maar polarisering uitlokt. Het verbod is terecht, want met de betoging wordt de moslim getroffen in de vreedzame uitoefening van zijn godsdienst, beweert de politica. Je kan in dit land dus gewoon niet meer zeggen wat je zelf goed vindt, en zeker niet wat je kwaad vindt, omdat je dat moet 'verdragen'. Wie zijn eigen cultuur wil verdedigen wordt meteen een xenofoob en wie kritiek heeft op de islam lijdt aan islamofobie. De identiteitschaamte van links. Paus Benedictus verwoordde het als volgt: 'Het westen toont een vreemde haat ten opzichte van zichzelf, die alleen maar als pathologisch kan worden beschouwd. Het westen houdt niet langer van zichzelf: het ziet in zijn eigen geschiedenis enkel datgene wat betreurenswaardig en destructief is, het is niet langer in staat te zien wat groots en zuiver is.'
Uit angst voor stigmatisering wordt het publieke debat in de kiem gesmoord. Niemand wil immers uitgemaakt worden voor racist, xenofoob of homofoob. Zo wordt tolerantie een politiek geladen begrip dat wordt gemonopoliseerd door een kleine linkse intellectuele minderheid. En een eigen mening hebben kan zelfs professionele gevolgen hebben, als die ingaat tegen die van de correct denkende klasse. De arbeider die aansluit bij het Vlaams Belang verliest zijn recht op vakbondslidmaatschap. Marion Van San moet uitwijken naar Nederland omdat de conclusies van haar rapport over de relatie tussen criminaliteit en afkomst niet strookten met de politieke opvattingen over migranten. Een Vlaamse bestuurder moet ontslag nemen in zijn bedrijf omdat hij het Warande-manifest ondertekent.
Tolerantie is nochtans geen politiek, maar een ethisch begrip. Voor de andersdenkenden rest dan maar één laatste verdedigingslinie: het recht op vrije meningsuiting en dat recht is absoluut. Dit houdt in dat onfatsoenlijke meningen niet juridisch mogen bestreden worden. Het via een wet of rechter verbieden van een onfatsoenlijke mening richt in alle gevallen een groter kwaad aan dan de meningsuiting zelf. De schade die het vrije woord dan mogelijk berokkent aan derden, is de prijs voor dit hoge rechtsgoed.
Meningen kunnen nooit bestraft worden, hoe verwerpelijk ook. Een opinie is geen delict. Alleen de manier waarop meningen geuit worden, kan aan een juridische controle worden onderworpen. Een anti-islambetoging kan nooit op inhoudelijke argumenten worden verboden, zelfs niet wanneer zij provocatief kan lijken. Pas wanneer er zekerheid bestaat dat wettelijke normen zullen worden overtreden door de organisatoren is een preventief verbod gerechtvaardigd. In dat geval moet burgemeester Thielemans wel de concrete aanwijzingen publiek maken die tot die zekerheid leiden.
Als burgemeester Thielemans vorig jaar betogingen toeliet van islamitische bewegingen tegen de Deense cartoons over Mohammed, moet hij nu ook de manifestaties dulden die zich afzetten tegen de verspreiding van het islamitisch fundamentalisme en terrorisme in Europa. Je kunt de hoofdstad van Europa niet zijn met de ethiek van een polderdorp.

Deze tekst is een opiniestuk van Jean Marie De Decker dat eerder al verscheen in De Standaard
http://sioe.wordpress.com/brussels-demo-2007/