vorige - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 [overzicht] - volgende

02/05/2007 - Gemeenteraad kan toch doorgaan

Volgende week dinsdag zou de Affligemse gemeenteraad moeten vergaderen. Zou ... want zeker was dat sinds maandag niet meer. Immers, het gemeentedecreet is heel duidelijk over de procedure die moet gevolgd worden op straffe van nietigheid en die stelt dat in dit geval alle raadsleden de agenda van de zitting hadden moeten ontvangen ten laatste op maandag 30 april. Voor de meeste raadsleden was dat het geval maar drie raadsleden van de fractie Vlaams Belang - Leefbaar Affligem hadden tot deze ochtend niets ontvangen.
Voorzitter Stassijns van de gemeenteraad vroeg daarom wat we zouden doen. Indien we dat wensten zouden we immers een nieuwe datum kunnen eisen hebben. Na overleg binnen de fractie, hebben we besloten om de gemeenteraad toch te laten doorgaan op de voorziene datum, zelfs al zijn er dus fouten gebeurd bij de te volgen procedure.
Hiermee willen we aantonen dat wij het wél ernstig menen indien we beweren dat we constructief oppositie willen voeren. Indien de houding van de meerderheid, die toch veelal vijandig of niet ernstig is tov onze voorstellen, geen verandering komt, zullen we ook ons eigen standpunt van constructieve oppositie herbekijken en zullen we dit soort toegevingen niet meer doen.
We rekenen er tenslotte ook op dat de meerderheid in een gelijkaardige omstandigheid, waarbij een technisch probleem voor het missen van een deadline zorgt, even flexibel zal zijn naar ons toe.
 

27/04/2007 - Wilhelmus Simon Petrus Fortuyn (1948 – 2002)

Ik ben een Fortuynist. De manier waarop Pim Fortuyn in Nederland de vermolmde structuren en de gevestigde partijen wilde aanpakken, mét respect voor iedereen, sprak en spreekt me nog altijd enorm aan. Op 6 mei zal het 5 jaar geleden zijn dat een linkse activist een einde maakte aan het verhaal door Pim te vermoorden. Als eerbetoon aan Pim herneem ik graag een stukje dat ik al in 2002 schreef, aangevuld met een portret van Pim, destijds door Ivo Niehe gebracht op de TROS.
“De media zijn ge-ob-se-deerd door Fortuyn! Hij ís niet sexy, jullie máken 'm sexy! Het is buiten iedere proportie. Hij wordt in staat gesteld z'n eigen mediamomenten te kiezen, hij kan de publiciteit zoeken via door hem zelf gekozen kanalen. Hij zit niet kwetsbaar in een zaaltje, laat zich niet ondervragen bij persconferenties.'' De Nederlandse premier Wim Kok maakte zich op 23 maart in De Volkskrant nog druk over de massale aandacht voor Pim Fortuyn.
De 54-jarige voormalige hoogleraar publiekrecht en columnist van Elsevier was op enkele maanden tijd de meest besproken politicus van Nederland geworden. Tot zijn zichtbaar genoegen, want onder de schijnwerpers vond hij het altijd al goed toeven. Fortuyn had perfect aangevoeld wat er bij het Nederlandse kiezerskorps leefde: een ruk naar rechts met toenemende aandacht voor criminaliteit en veiligheid, ergernis over politieke correctheid rond minderheden en daarbij een flinke dosis onbehagen over de kille paarse regentenclub in Den Haag.
Nederlanders houden van saai maar degelijk in de politiek, maar te veel wachten op de trein, de donornier en de nieuwe juf op de overbevolkte school hadden twijfel gezaaid of het bestuur behalve saai ook nog wel degelijk is. Ook het ,,zinloos geweld'', de technocratische modernisering van het land en de minder prettige aspecten van de multiculturele samenleving deden het gezeur toenemen bij een deel van de kiezers. Dat was vreemd, omdat Nederlanders traditioneel snel tevreden zijn over hun overheid.
De tijd was dus rijp voor een partij die een alternatief bood waarin de gewone burger zijn concrete wensen en angsten herkent. Of voor een Uilenspiegel die de zelfingenomen carrièrejagers op het Binnenhof het vuur aan de schenen kon leggen. Die Uilenspiegelrol werd met verve vertolkt door Pim Fortuyn, een populist met een scherpe neus voor wat de burger zoekt: daadkrachtige politici die beloven ,,korte metten'' te maken met alles wat verkeerd loopt. Verstandige en genuanceerde commentatoren konden zich ergeren aan deze reactionaire harlekijn maar bij de gewone man sprak zijn bulldozerstijl wel aan.
Zijn ambitie ,,ik wil premier worden'' en zijn intellectuele capaciteiten maakten van Fortuyn een veel gevaarlijker klant voor de gevestigde partijen dan buitenlandse schertsfiguren als Van Rossem of Coluche. Was hij dan te vergelijken met Jörg Haider of Filip Dewinter? Niet echt, al was het maar omdat Fortuyn veel meer "his own man" was, die de partijpolitiek hooguit als een noodzakelijk hulpmiddel voor zijn persoonlijke politieke doorbraak beschouwde. Fortuyn was ook minder duidelijk in het kamp van extreem-rechts te plaatsen en wees die kwalificatie in ieder geval af.
Nochtans logen zijn tirades tegen ,,Ali Baba die Nederland wil overnemen'' er niet om. Fortuyn durfde woorden in de mond te nemen waarvoor zelfs Filip Dewinter past als er tv-camera's in de buurt zijn . Dat gold ook voor zijn jarenlange reeks columns in Elsevier. Sommige van deze schrijfsels zouden in België door geen enkel gevestigd medium aanvaard worden: in Nederland, waar een machtige rechtse partij onbestaande is, kon op dat gebied veel meer.
De politicus was overigens iets voorzichtiger in zijn woordkeuze dan de columnist was. Enkele anti-racistische organisaties hadden immers al klacht ingediend tegen Fortuyn en die kon een proces wegens discriminatie of racisme missen als kiespijn.
De aanslagen van 11 september en de "war on terrorism" waren koren op de molen van Fortuyn, die een oproep gelanceerd had tot een koude oorlog tegen de islam. Zijn afkeer van die godsdienst was niet nieuw. In zijn columns had hij het zelf over zijn ,,kruistocht'' tegen deze vrouwonvriendeljke en homohatende religie, die ,,geen ruimte laat voor een compromis met de joods-christelijke traditie''.
Fortuyn beperkte zich echter niet altijd tot kritiek op de islam: hij had het op onvoorzichtige momenten ook gewoon over ,,een teveel aan kleuren en culturen'' in de Nederlandse steden. ,,Steeds vaker betrap ik mezelf op de gedachte: dit is ons land en als je je niet aanpast, pak je je biezen maar en ga je terug naar je eigen land en cultuur''. Een van de stokpaardjes van Fortuyn was een pleidooi voor de invoering van een jaarlijks quotum aan asielzoekers. Op andere momenten zei hij zelfs dat de deuren van Nederland volledig gesloten moeten worden. Later draaide hij wat bij: volgens hem moesten uitgeprocedeerde illegalen die langer dan vijf jaar in Nederland verblijven maar om procedureredenen niet verwijderd konden worden, in aanmerking komen voor een verblijfsvergunning.
Er waren ook argumenten om het fenomeen Fortuyn vrij te pleiten van extremistische tendensen. Een kenmerk van veel extreem-rechtse politici dat Fortuyn vreemd was, was haat tegen homo's. Hij was zelf homoseksueel, zeer openlijk met zijn vaak nichterige gedrag. Hij geneerde zich niet dat half Nederland wist in welke specialiteiten hij als minnaar uitblonk. Als mijn privéleven een obstakel vormt, moet de politiek het maar zonder mij doen, was zijn consequente standpunt.
,,Ik ben te nemen of te laten'', dat werkte: een man die niets te verbergen heeft. Het dekte Fortuyn in tegen veel kritiek, het nodigde kiezers uit die sommige aspecten van de man verwierpen, maar hem toch als een spannend alternatief beschouwden. Hij kwam hiermee dicht in de buurt van wat de Italianen van hun premier Silvio Berlusconi vinden. Ze wisten best dat hij op sommige punten niet deugde, maar opteerden toch voor het totaalpakket.
Kortom, naambekendheid was geen probleem. Met zijn ,,klare taal'' kon hij de gewone man aanspreken, met zijn pleidooi voor afslanking van het staatsapparaat de conservatieve liberalen en met zijn Ali Baba-discours de racisten. Het viel op hoe een pedant pratende homo met een krijtstrepen pak vanwege zijn standpunten op handen werd gedragen door mensen uit alle lagen van de Nederlandse en zelfs Vlaamse bevolking. Fortuyn was ook bij ons populair !
Toen Fortuyn vorig jaar het besluit nam om zich in de actieve politiek te wagen, zocht hij aansluiting bij Leefbaar Nederland, de nationale overkoepeling van een reeks stadspartijen die opborrelden in het kielzog van het succesvolle Leefbaar Utrecht. Leefbaar Nederland leek links, Fortuyn is uitgesproken rechts. Behalve hun populisme hadden ze weinig gemeen, en dus lag de keuze voor de omstreden criticaster als lijsttrekker niet voor de hand.
Maar de combinatie leek een gouden zet bij de verkiezingen van 15 mei 2002 voor gemeente en Tweede Kamer. Liefst tweeëntwintig zetels zou Leefbaar Nederland halen volgens peilingen. Meteen zou ze de grootste partij worden na de traditionele formaties PvdA, CDA en VVD. De voortvarende Fortuyn, amper verkozen tot lijsttrekker, smeedde al plannen voor coalities en zocht naar kandidaat-ministers.
Fortuyn en Leefbaar Nederland leken op weg een blijvende plaats te veroveren in de Nederlandse politiek. Maar zijn eigenzinnigheid bracht hem in aanvaring met zijn partij. In een interview met De Volkskrant op 9 februari haalde hij zwaar uit naar de islam en het Nederlandse immigratiebeleid. Na uitspraken als ,,De islam is een achterlijke cultuur'', ,,het rare verbod op discrimineren moet worden afgeschaft'', en ,,Nederland is vol'' zag het bestuur van Leefbaar Nederland zich genoodzaakt hem aan de dijk te zetten.
Zowat de hele Nederlandse pers stond er op te kijken toen Fortuyn, enigszins aangedaan, de deur letterlijk en figuurlijk achter zich toetrok en wegging bij Leefbaar Nederland na een laatste verzoeningspoging. Het was daar dat men de –naar mijn bescheiden mening- de mooiste beelden van Fortuyn gemaakt heeft. Een camera registreert hoe de Daimler van Fortuyn wegrijdt. Fortuyn zelf zit op de achterbank en maant zijn chauffeur aan even te vertragen. Hij laat zijn raampje neer en de camera ziet op dat moment enkel de achterkant van de Daimler en de arm van Fortuyn die hevig gesticuleert terwijl hij naar een andere reporter toeroept “…en toch zal ik minister-president worden !”. Het typeerde de man volledig.
Fortuyn had Leefbaar Nederland immers niet nodig. Vrijwel onmiddellijk richtte hij een eenmanspartij op (de Lijst Pim Fortuyn) waarmee hij op 15 mei zou deelnemen aan de parlementsverkiezingen. Zijn blijvende populariteit bleek tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 6 maart. Als lijsttrekker van Leefbaar Rotterdam -wegens het korte tijdsbestek kon dit niet meer ongedaan worden gemaakt- in zijn woonplaats Rotterdam haalde Fortuyn zeventien van de vijfenveertig raadszetels binnen en maakte hij van zijn partij de grootste van Rotterdam. Zijn lijst sloot na veel palaveren een bestuursakkoord met CDA en VVD - een voorafspiegeling, hoopte Fortuyn, van een coalitie op nationaal niveau.
Fortuyns opmars leek onstuitbaar. Virtuoos beheerste hij de televisiedebatten, hij bracht de leiders van de gevestigde partijen tot wanhoop. Volgens de jongste peilingen viel Leefbaar Nederland terug op een armzalige twee zetels. De Lijst Pim Fortuyn zou meer dan 12 procent van de stemmen halen en 19 zetels -- en hiermee na PvdA, VVD en CDA de grootste partij van het land worden.
Zes kogels maakten maandagavond 6 mei om 18.00 uur een eind aan het leven van Pim Fortuyn. Hij werd doodgeschoten door een linkse Nederlandse milieuactivist, Volkert van der Graaf, toen hij de studio van Radio 3FM in het Mediapark van Hilversum verliet.
Minister-president Wim Kok zei nog dezelfde avond voor de televisie: ,,Ik ben verbijsterd en diep geschokt. Diep tragisch is het voor onze democratische rechtsstaat, waaraan vandaag een enorme slag is toegebracht. Hij deed een oproep om in deze ,,diep tragische tijden voor ons land en onze rechtsstaat'' rustig te blijven.
De Nederlandse regering besliste een dag later de verkiezingen zoals gepland te laten doorgaan op 15 mei. Premier Wim Kok en zijn voornaamste ministers overlegden onder meer met een broer van Pim Fortuyn en vertegenwoordigers van diens partij. De Lijst Pim Fortuyn sprak de wens uit dat de verkiezingen gewoon zouden doorgaan. De campagne werd meteen na de moord stilgelegd.
Postuum haalde Pim een nog grotere overwinning dan iedereen gehoopt of gevreesd had. Zijn lijst haalde niet minder dan 26 zetels binnen en werd meteen de nummer twee in het parlement. Pim zelf kreeg in Rotterdam alleen al 75.000 stemmen achter zijn naam, over heel Nederland waren er dat meer dan 1.3 miljoen.
Nederland kende een ongeziene volkstoeloop toen Pims lijk werd opgebaard en nadien, toen hij voorlopig werd begraven. Geheel in Pims stijl werd hij naar de begraafplaats gevoerd in een witte lijkwagen met daarachter zijn eigen Daimler. Aan het stuur daarvan zijn chauffeur/butler en achterin zijn 2 hondjes.
Tienduizenden stonden aan de kant van de weg de rouwstoet op te wachten en gooiden bloemen voor en op de lijkwagen. Mensen applaudisseerden uit respect. Pim werd in juli 2002 overgevlogen naar Italië, waar hij werd begraven in een graftombe die een vriend voor hem had ontworpen in het dorp Provesano di San Giorgio della Richinvelda, waar Fortuyn een buitenverblijf had. Het vliegtuig dat hem overvloog maakte als laatste eerbetoon aan zijn geliefde Rotterdammers een paar lage rondjes over Rotterdam.
Pim was een populist in de zuiverste zin van het woord. Eerlijk en zonder verborgen agenda’s trok hij naar de kiezer, hierbij geholpen door zijn flamboyante verschijning, die een man verborg die stijl had en klasse wist te appreciëren. Hem de Nederlandse Kennedy noemen gaat misschien wat ver, maar het is zeker dat hij het Nederlandse bestel zeker ingrijpender had hervormd dan zijn onthoofde partij dat probeerde voor ze wegzonk in chaos. Een historische kans gemist …
Geweld mag nooit een factor zijn in politiek; het recht op vrije meningsuiting moet heilig zijn !
http://www.youtube.com/watch?v=Jz_TmPY281k