vorige - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 [overzicht] - volgende

17/01/2007 - Elio en de 2 verkiezingen op 10 juni

Op 10 juni hebben in twee landen verkiezingen plaats. In Vlaanderen en in Wallonië. Theoretisch is het één verkiezing. Maar de kandidaten, de partijen, de campagnes en de voorgelegde thema's en de uitslagen zullen totaal verschillend zijn. Alleen de datum is gemeenschappelijk. Er zal op 10 juni dan ook geen ,,uitspraak van de kiezer'' zijn, er zullen twee uitspraken van de kiezers zijn.
De kiezers kunnen maar stemmen voor de helft van de ministers en de partijen die hen gisteren regeerden en die hen morgen zullen regeren. De Vlaming die van Didier Reynders (MR) houdt omdat die de belastingadministratie niet moderniseert, kan niet voor die man of zijn partij stemmen want het is een Waal. De helft van de ministers en de regeringspartijen krijg je hier ongevraagd cadeau. En als ze je niet aanstaan, kan je ze niet eens op eBay zetten, wat wel kan met een ongevraagd kerstcadeau. In federale landen zijn er ook federale partijen die kandidaten en een regeerprogramma aanbieden voor het gehele land. Dan zijn de zaken duidelijk. De kiezer kan dan stemmen tegen de partij van een minister waarvan hij het beleid afkeurt. Hier niet. De situatie zoals die hier bestaat, is typisch voor een confederaal land zoals Zwitserland. De deelstaten vormen daar de overkoepelende regering. Opdat een confederatie goed zou werken, mag ze echter alleen bevoegd zijn voor die beleidsdomeinen waarvan alle deelstaten willen dat die op confederaal niveau behandeld worden. Zo niet worden haast alle beslissingen geblokkeerd. Dat laatste is exact de situatie in de (con-)federatie België. De gezamenlijke regering blijft hier bevoegd voor alle materies waarvan maar één deelstaat vindt dat die op dat niveau moeten behandeld worden. Dat is vragen om moeilijkheden. Het gevolg is dat tal van beslissingen hier niet genomen worden. Of enkel na eindeloos gemarchandeer. En dat is de reden waarom dit land economisch - en hoe langer hoe meer ook sociaal - de dam afgaat: de onmogelijkheid om te beslissen: de ene wil naar links, de ander naar rechts, en dus blijven we stilstaan.
Die aanpak kruidt onze verkiezingen ook met idiote thema's. Zo heeft Elio Di Rupo (PS) een middeleeuws voorstel: hij wil het onooglijk dorpje Sint-Genesius-Rode veroveren op Vlaanderen zodat hij niet over Vlaamse maar over Franstalige grond van Brussel naar Wallonië kan wandelen. Waarom wil hij dat? Ach, hij wil dat niet echt. Maar met dat voorstel kan hij Vlamingen jennen. Vlamingen jennen is voor Franstalige politici het beste bewijs dat ze een goede Waal of Franstalige zijn. Als Di Rupo Vlamingen jent, krijgt hij veel Franstalige stemmen. En dan kan hij Belgisch premier worden. Ook van de Vlamingen.
(bron : G. Tegenbos - De Standaard)
 

08/01/2007 - Eedafllegging & speech in naam van fractie

Sinds 2 januari zetelt de fractie van Vlaams Belang & Leefbaar Affligem met 4 van de 21 zetels. Ter gelegenheid van onze eedaflegging had ik een speech voorbereid die ik aan 't einde van de zitting voorlas. De speech gaf (logisch gezien de gelegenheid) een overzicht van de afgelopen maanden en eindigde met de belofte dat we op een positieve manier aan oppositie wilden doen.
Enig schoonheidsfoutje was de onderbreking door voorzitter Stassijns van de meerderheid die vond dat de speech te lang duurde, hoewel ik hem vooraf had verwittigd dat er een speech zou komen én hem had gevraagd wanneer hij wilde dat ik die zou geven. Allicht werd het wat pijnlijk om alle info zo in één keer te aanhoren. Na de onderbreking heb ik de speech overigens gewoon afgemaakt (ik heb nu eenmaal spreekrecht).
Ik hoop in alle geval dat het bij die ene uitschuiver blijft en Stijn zijn werk vanaf nu alsnog objectief zal uitvoeren.
Opdat je zelf zou kunnen oordelen heb ik hieronder de speech weergegeven, met de aanduiding waar Stijn me onderbrak.
"Beste aanwezigen,
Met de onverkwikkelijke toestanden en de zeer verwarrende coalitievorming die volgde op de verkiezingen van oktober, zou je bijna uit het oog verliezen dat de ploeg van Vlaams Belang & Leefbaar Affligem in oktober een prachtprestatie heeft neergezet. Onze intrede in de gemeenteraad verbaasde vriend en vijand op zo’n manier dat we er zelfs het nationaal nieuws mee haalden. Sta me dan ook toe om voor één keer de eigen prestaties te roemen : bijna vanuit het niets, slaagden we er in om een volledige lijst in te dienen; we waren de enige lijst die meer vrouwen dan mannen telde; we waren de enigen die een dorpsgenoot van vreemde origine als kandidate naar voor schoven én we haalden meteen 20,4% van alle stemmen.
De verklaring voor dit enorme succes ligt volgens tegenstanders en verstandelijk minder begaafden, eenvoudigweg bij de zogenaamde proteststemmers. Me dunkt is dat niet alleen een lichtzinnige interpretatie van de feiten die veel zegt over degene die ze aanhangt, het is ook een belediging van onze kiezers die een wel overwogen en doordachte stem uitgebracht hebben. 340 Affligemse kiezers brachten een blanco stem uit. Ziedaar de groep van proteststemmers ! De 1800 mensen die voor ons project kozen, deden dat duidelijk omdat ze de behoudsgezinde VLD niet of niet meer wilden volgen en omdat ze CD&V en consoorten niet als een geloofwaardig alternatief zagen na jaren van volgzaam samenwerken om daarna twee maand lang te keer gaan met weinig respect (toch hun verkiezingsslogan) voor het private leven van politici.
Neen, voor mij ligt de verklaring van ons succes in het feit dat we ons voorgesteld hebben aan de kiezer als een ernstig alternatief; we gingen bewust niet op zoek naar de proteststemmers en voerden een bijna zakelijke campagne waarbij we de bal en niet de man speelden; we wilden vooral iedereen overtuigen om ons programma te lezen en zelf vast te stellen dat we goed hadden nagedacht over hoe we Affligem graag zouden meebesturen.
Daarnaast zal onze originele campagne ook wel iets hebben opgeleverd : met veel minder papier en geld maar meer creativiteit dan onze concurrenten hebben we veel mensen kunnen overtuigen, denk ik. De tijd van “zoveel mogelijk affiches plakken” is voorbij, zoveel is duidelijk. Met amper 20 borden voor heel Affligem haalde onze lijst een betere score dan mijn oude politieke thuis, de Volksunie, in Affligem ooit haalde.
Vanaf 1 januari zetelen we hier dan ook met 4 verkozenen voor onze lijst. Onze fractieleden zullen precies dat doen wat beloofd werd aan de kiezers : er voor zorgen dat zoveel mogelijk punten uit ons programma werkelijkheid worden en, als leden van de oppositie, de rol van waakhond spelen zodat de meerderheid zich aan de regels van het spel en het algemeen belang houdt. We zullen dat doen op dezelfde manier als we campagne hebben gevoerd : op een ernstige en doordachte manier. Daarmee hopen we de andere gemeenteraadsleden te zullen overtuigen onze voorstellen te steunen als ze die zinvol achten en ze niet weg te stemmen, puur omdat ze van ons komen. Maar ik besef dat het risico er in zit dat dat wél zal gebeuren.
Met onze 4 zetels hadden we immers een coalitie kunnen vormen met beide andere lijsten die in oktober naar de gunst van de kiezer dongen. En die wilden dat eigenlijk graag zelf ook veel liever dan samenwerken met elkaar. Helaas werd vanuit het Brusselse pluche een veto uitgesproken. Brussel dreigde met het schrappen van alle mogelijke subsidies en deed zijn locale mandatarissen tegen de wil in van de kiezer (en ook tegen die van henzelf, zoals binnenskamers door velen werd toegegeven), deed hen dus praten met de verfoeide tegenstanders. Daarmee gaf Brussel duidelijk aan dat het hoopte op een dissidentie bij één van de lijsten om een meerderheid te vormen en verkoos men dus een meerderheid met wat in de volksmond “overlopers” wordt genoemd boven een meerderheid met de 4 legitiem verkozen raadsleden van onze lijst. Dat Affligem daarmee zowat de risé van Vlaanderen is geworden in zowel de ernstige pers als in “de boekskes” of zelfs eindejaarsconférences van komieken, schijnt de nieuwe ploeg niet te raken.
HIER VOND STIJN DAT DE SPEECH LANG GENOEG DUURDE ... TOEVAL ?
Als je je zo discrimenerend opstelt tegenover eender welke andere groep uit onze samenleving, kan je er donder op zeggen dat je met een voor ons gerecht onwaarschijnlijke snelheid bestraft zal worden door een rechtbank. De vergelijking met de inquisitie ligt dan ook voor de hand. Je kan zo’n grote groep kiezers niet blijven negeren zonder dat je de basis van de democratie in gevaar brengt.
Beste aanwezigen, ik eindig mijn betoog graag positief. Doordat onze lijst zoveel zetels haalde, werd er een opening gemaakt naar een nieuwe meerderheid. Ondanks het feit dat ik niet helemaal tevreden ben over hoe die tot stand is gekomen, moet ik me zeker op een dag als vandaag verheugen over deze nieuwe situatie en wens ik de nieuwe meerderheid veel succes voor de komende zes jaar. Zélfs al wordt die nieuwe meerderheid gevormd door de oude meerderheid, weze het onder een andere naam, zonder de oude kopman en met wat esthetische oplapmiddelen. Jullie intentieverklaring doet echter vermoeden dat jullie het beleid, dat jullie tot 3 maand geleden allemaal samen hebben verdedigd, nu effectief zullen afzweren en werkelijk een verschil willen maken.
Ik hoop het in elk geval en zal er samen met onze fractie graag aan meewerken."