vorige - 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 [overzicht] - volgende

27/01/2011 - Bedenkingen bij de regimecrisis

Als een land het Europese record vestigt in het zoeken naar een regering en het wereldrecord voor het grijpen ligt, dan is er een probleem. Tot daar de consensus. Wat is de oorzaak? Logischerwijs komen we uit op twee mogelijkheden. Ofwel deugen de politici niet ofwel deugt het systeem niet. Wanneer een patiënt niet geneest, faalt de dokter of is de ziekte ongeneeslijk. We kunnen hier spreken van de B-groep en de V-groep.

Voor de initiatiefnemers van de betoging van zondag 23/01 gaan de politici in de fout. Ondergetekende gelooft echter dat de V-analyse – het Belgische systeem deugt niet – klopt. In een debat horen de argumenten dan naast elkaar gelegd te worden. Laten we dus eens naar de feiten kijken.

Zondag trokken zowat 35 000 mensen op straat onder het officiële motto “los het nu eindelijk op” en “stop met partijpolitieke spelletjes”. In de pers werd deze betoging ook wel “de mars der dwaasheid van de politieke klasse”. Lees tussen de regels: er bestaat wel een goede oplossing binnen België. Een zuivere B-analyse dus.
Ook gelezen: “de opkomst was keurig tweetalig”. Le Soir liet een onderzoeksbureau de samenstelling van de betoging nagaan. Die krant verdient een pluim voor dat initiatief, want het biedt veel inzicht. Slechts 21% van de deelnemers kwam uit Vlaanderen, 44% uit Brussel en 35% uit Wallonië. Daarmee heeft deze betoging bevestigd wat wellicht niet meteen de bedoeling was. De kloof die België doormidden snijdt bestaat echt.

Nog volgens de media ging het om een “geïmproviseerde actie van een stelletje jonge amateurs die geen enkele organisatie achter zich hadden”. Hier past enige nuance, om het voorzichtig uit te drukken. Zowat twee weken lang werd deze optocht gehyped in alle media op zelden geziene manier. Facebook was maar een marginaal kanaal in de mobilisatie.

Het protest van zondag heet “massaal”.
De opkomst was behoorlijk, maar misschien houden we best de maat der dingen toch even voor ogen. In 1996 stapten 300.000 mensen door de Brusselse straten, zondag iets meer dan een tiende daarvan - evenveel als er op dat eigenste moment op het autosalon rondliepen.

De organisatoren wilden niet aan politiek doen.
Ze werden door vele deelnemers gewoon genegeerd. De Belgische vlaggen domineerden het beeld. Een brave betoger die een Vlaamse Leeuw meegebracht, moest zijn biezen pakken. De foto hiernaast, genomen tijdens de betoging, laat weinig aan de verbeelding over als we 't over het resepct voor mekaars cultuur en taal hebben.
En toch, volgens het onderzoek van Le Soir was de gehechtheid aan een verenigd (Franstalig) België het voornaamste motief om mee op te stappen.
Let op, dat is een fatsoenlijk standpunt en daar mag voor betoogd worden. Maar we moeten dat feit wel vaststellen om de betekenis van de tocht in te schatten. In november 2007 telde een Belgicistische betoging al 35000 deelnemers. De verkiezingen die daar op volgden werden gewonnen door partijen met een uitgesproken Vlaamsgezind programma.

Zagen we zondag “dé facebook”-generatie?
Ho maar. Een deeltje daarvan, akkoord. Weer weet Le Soir dat slechts 18% van de deelnemers (6300 in getal, waarvan 1300 uit Vlaanderen) uit de leeftijdscategorie 18-24 kwam.

En wat doet de politiek nu met dit signaal?
We kunnen moeilijk verwachten dat daarmee de verkiezingsuitslag van juni wordt weggeveegd. Dat was geen signaal, maar een dwingende opdracht van de soeverein van dit land: het volk. Die wees een andere richting uit dan de betogers van zondag. Moeten N-VA of CD&V zich na zondag tot doel stellen het programma van SP.a of Groen! te gaan uitvoeren? Eerbare programma’s overigens, maar niet die van de kiezers van N-VA of CD&V. Daarvoor zijn 7500 Vlaamse betogers – waarvan een verwaarloosbare minderheid kiest voor N-VA of CD&V – toch echt wel wat te weinig in getal.

Wat hebben we geleerd zondag?
Eén. Het België-gevoel leeft vooral bij de Franstaligen en mobiliseert vrij beperkt aan Vlaamse zijde (zeker als we van die 7500 nog de deelnemers aftrekken die gewoon uiting gaven aan een terecht gevoel van bekommernis over de vastgestelde stilstand).
Twee. Zondag verzamelde in Brussel een biotoop dat totaal los staat van de massa die in juni besliste dat we nood hebben aan fundamenteel meer Vlaamse autonomie. Het ene feit heft het andere, en veel belangrijkere, niet op.
Drie. Elio Di Rupo had de moed om de betogers meteen met de neus op de feiten te drukken. “Ja, een regering maar niet tegen elke prijs”, zorgde de PS-voorzitter voor een indrukwekkende eenmanstegenbetoging. Daarmee de betekenis van de optocht terugduwend tot het nulpunt.
Terecht, tenzij inderdaad onze politici niet deugen. Wie die mening is toegedaan, moet aandringen op nieuwe verkiezingen. Alleen daar kan dat signaal echt gegeven worden.
 

04/12/2010 - De Man en de Beek - of hoe het gemeentebestuur nu al 3 jaar nadenkt over een vraag

Laat ik het kloeke luik van het Affligemse klachtenloket nog maar eens kordaat opentrekken en een nieuwe grief in de gleuf der gramschap schuiven met dit straffe verhaal.

Nu stilaan 3 jaar geleden, ergens begin 2008, vroeg een dorpsgenoot uit Essene schriftelijk advies aan het gemeentebestuur. Hij had vastgesteld dat de beek, die in zijn buurt ligt en ook zijn tuin begrenst, al zodanig lang niet meer was geruimd, dat ze op sommige plaatsen meer op een moeras begon te lijken. En dat is vervelend, want nogal wat huizen lozen er hun toilet- en afvalwater in. Van zo’n water wil je dus liefst dat het snel wegstroomt. Niet dat het enige uren in je achtertuin op temperatuur komt.

Na wat aandringen, kwam er na 3 (drie!) maanden een antwoord. Iemand van de technische dienst was gaan kijken naar de beek en gaf toe dat het inderdaad niet fraai was. Op sommige plaatsen, stelde de man "is er geen sprake meer van een beek". Een rapport werd opgemaakt en voorzien van foto's overgemaakt aan het schepencollege.

In juni 2008 kwam er opnieuw bericht van de technische dienst en werd het geweer enigszins van schouder gewisseld. Men gaf aan dat de beek geen officiële beek is en dus diende geruimd te worden door de aangelanden. Men gaf ook aan dat het overwelven van de beek (ambtenarees voor "buizen steken") verboden is omdat de beek een groot bufferend vermogen heeft in geval van regen en ook dient voor de afwatering van de aangrenzende percelen. Zoals, bijvoorbeeld dus, de tuin van de steller van de oorspronkelijke vraag. Die steller die, voor alle duidelijkheid, die vraag precies stelde omdat door de slechte staat van de beek (of wat daar nog van overblijft) net dat afwateren en bufferen in gevaar komt. Ook het lozen van rioleringswater in deze beek is, nog steeds volgens de technische dienst, verboden.
De mail van juni 2008 gaf tenslotte nog een keer aan dat het schepencollege om een beslissing gevraagd zal worden.

Deze mail is echter zeer vreemd: ten eerste omdat deze zogenaamd niet officiële beek in het verleden wél al door het gemeentepersoneel werd geruimd. Meer nog: een deel van de beek werd door de gemeente op verzoek van een aantal aangelanden gewoon "overwelfd". En om de reeks contradicties in de communicatie van de gemeente volledig te maken: er zijn ook nog altijd huizen die hun afval- en/of rioleringswater in deze verwaarloosde beek lozen.

En alvorens iemand de tand des tijds als vergoelijkend argument wil bovenhalen: alle bij dit dossier betrokken personen waren ten tijde van de overwelving en ruiming ook al actief binnen de technische dienst.

Maar het verhaal gaat verder. Deze keer moeide de politiek zich en stelde de schepen van openbare werken eind juni 2008 dat hij voorstander was van een definitieve oplossing waarbij alle aangelanden van de beek zouden uitgenodigd worden op een vergadering en waarbij ook iedereen zou aangesloten worden op de riolering. Alles zou opgelost moeten geweest zijn binnen een jaar. Zelf vertrouw ik dit soort beloftes niet verder dan de vorige paus kon pissen, maar de vraagsteller was gerustgesteld.

En dan bleef het stil. Het bleef zelfs heel làng stil. Zo lang zelfs dat er in dat ene jaar waarin alles opgelost moest zijn, helemaal niets gebeurde.

Tot onze hardnekkige vraagsteller, gezegend zij zijn engelengeduld, besloot om nog maar eens te horen wat men nu zinnens was. In september 2010 vroeg hij aan de bevoegde schepen een stand van zaken.

Afgaande op de leesbevestigingen werd deze mail door zowat alle leden van het schepencollege effectief gelezen. Sindsdien is het nog altijd stil en wenkt de kaap van "3 jaar niets doen". De beek ziet er nog altijd vrijwel volledig dichtgeslibt uit en de afgelopen wateroverlast heeft er ook geen goed aan gedaan.

Ik weet het, lachen met de daadkracht van ons schepencollege is gemakkelijk. Het zal u daarom misschien verbazen, maar het ridiculiseren van het schepencollege is niet de betrachting van dit artikel. Enfin, toch niet de 1e betrachting.

Wat ik wel hoop te bereiken is dat iemand van de betrokkenen nu eens iets doét.